Ik voel het leven van de herfst, van ’t afscheid
van wat eens verbonden was
en zich weer zal verbinden in nieuwe vormen.
Ik voel het afscheid van wat eens begon en nu eindigt.
Afscheid met de belofte van een nieuw begin.
Ik voel het ritme van mijn leven, mijn kracht.
De energie trekt zich terug tot diep in de aarde
om zich te beschermen tegen storm en kou.
Het leven wordt bewaard in haar diepste kern,
wachtend op de wedergeboorte.
Ik bedank mijzelf en mijn omgeving voor alles.
Ik wil nu loslaten met de blaadjes van de bomen
in vertrouwen, in de milde melancholie
van ’t afscheid, met de belofte van een nieuw begin.
Nevels, zachte regen, kruidig ruikt het.
Diepe kleuren, herfst in mij, om mij heen.
Volheid, vrijheid, het groeide, het bloeide,
de vruchten zijn rijp.
Ik ga oogsten.
Dit gedicht van Els Kikke verbindt de herfst, die we in de natuur ervaren, met een innerlijk proces van loslaten.
Herfst of geen herfst, loslaten moeten we zo vaak in ons leven, vrijwillig of niet.
Loslaten en afscheid nemen kan de belofte inhouden van een nieuw begin, terwijl nog niet bekend is hoe zich dit zal ontwikkelen. Het is een uitdaging waarvoor energie verzameld moet worden. Uiteindelijk kan het leiden tot innerlijke rust.
Wanneer we durven loslaten ontstaat er ruimte voor creativiteit. Dat houdt ons in beweging en daagt ons uit het onbekende tegemoet te gaan.